In een interessant arrest van 28 juni 2016 stelde de 20ste kamer van het hof van beroep Brussel een prejudiciële vraag aan het Grondwettelijk Hof i.v.m. de interpretatie van de tienjarige aansprakelijkheid van de aannemers en architecten voor stabiliteitsbedreigende gebreken.
Luidens de artikelen 1792 en 2270 BW moet een partij die zich op de tienjarige aansprakelijkheid van de aannemer of architect wil beroepen zijn rechtsvordering instellen binnen de tien jaren na aanvaarding van de werken. Deze termijn van tien jaar wordt geacht een vervaltermijn te zijn die niet vatbaar is voor stuiting of schorsing.
Dit leidt ertoe dat de vordering van een opdrachtgever wegens een ernstig gebrek dat de stevigheid van het gebouw in het gevaar brengt, minder gunstig wordt beoordeeld dan de vordering van de opdrachtgever wegens een zichtbaar gebrek dat de stevigheid van het gebouw niet in het gevaar brengt maar waarover de opdrachtgever bij de voorlopige oplevering-aanvaarding een opmerking heeft gemaakt of de vordering van de opdrachtgever wegens een verborgen gebrek dat de stevigheid van het gebouw niet in het gevaar brengt. In de laatste twee hypotheses is de vordering immers telkens onderworpen aan de tienjarige verjaringstermijn voorzien in artikel 2262bis, § 1 BW die wel voor stuiting of schorsing vatbaar is.
De 20ste kamer van het hof van beroep Brussel stelde de vraag of de strengere interpretatie die aan de tienjarige termijn voorzien in de artikelen 1792 en 2270 BW wordt gegeven, verenigbaar is met het grondwettelijk gelijkheidsbeginsel.
Het is thans met spanning uitkijken naar wat het Grondwettelijk Hof hierover zal oordelen. De beslissing van het Grondwettelijk Hof mag normaliter tegen midden 2017 worden verwacht. Wij zullen daar in een volgende nieuwsbrief uitvoerig over berichten.
Voor meer info over dit specifieke onderwerp, kan u Joost Bats, Maarten Somers en Marco Schoups raadplegen.