Op 1 oktober 2010 besliste de Vlaamse regering om een studiesyndicaat aan te duiden dat op korte termijn een concreet stappenplan moet opmaken voor de realisatie van een zogenaamd “stopcontact op zee”. Op dit moment is alleen het windmolenpark van C-Power op de Thorntonbank voor de Belgische kust actief. Twee andere concessies starten evenwel binnenkort met de bouw van het park (Belwind en Eldepasco) en daarnaast werden er nog drie concessies toegekend (Seastar, Rentel en Norther). Elk bedrijf dient in principe haar eigen onderzeese kabel aan te leggen om het park op het elektriciteitsnet aan te sluiten. De offshore windenergie zou evenwel ook aan land kunnen worden gebracht via een “stopcontact op zee”. Minister Ingrid Lieten omschrijft het principe als volgt : “maar we zouden ook een zogenaamd ‘stopcontact op zee’ kunnen bouwen zodat we vanop een klein kunstmatig eiland op zee slechts één kabel naar het vasteland hoeven te leggen.” Het stopcontact op zee biedt diverse voordelen voor het leefmilieu en de burger. Zo dient er slechts één gleuf gebaggerd te worden voor de elektriciteitskabel en dient men slechts op één punt aan land te komen. Hierdoor wordt de impact op de zeebodem, het strand en de duinen beperkt. Daarnaast zijn de kosten voor het plaatsen van een elektriciteitskabel bijzonder hoog. Deze kosten worden uiteraard doorgerekend aan de consument. Indien er slechts één elektriciteitskabel moet worden geplaatst, dalen de kosten drastisch. Tot slot heeft elke kabel die aan land komt een grote transformator nodig waarvoor de nodige vergunningen dienen te worden bekomen. De studiegroep moet nagaan hoe de elektriciteit zo efficiënt en goedkoop mogelijk aan land kan worden gebracht, hoe het kunstmatig eiland op zee eruit moet zien en waar het aantakpunt op het vasteland moet komen. De studiegroep zou bestaan uit experten die de komende weken aangeduid worden. Volgens minister Ingrid Lieten zou het project een Europese referentie kunnen worden binnen de Noord-Europese offshore-industrie.