De uitvoering van aannemingswerken zonder geschreven aannemingsovereenkomst is risicovol: het gebrek aan schriftelijk vastgelegde afspraken maakt dat over zowat elk punt van de opdracht discussie mogelijk is.
Eén van deze discussiepunten is de betaling van de werken en de exacte prijs die partijen hiervoor hebben afgesproken.
Recente hogere rechtspraak toont aan dat het gebrek aan geschreven aannemingsovereenkomst de aannemer of onderaannemer blootstelt aan het risico om in het geheel niet voor zijn werken te worden vergoed.
De 20ste kamer van het hof van beroep Brussel oordeelde in haar arrest van 20 oktober 2015 dat de aannemer die werken uitvoert zonder geschreven overeenkomst of enig geschrift van de opdrachtgever dat deze overeenkomst waarschijnlijk maakt, het risico loopt onbetaald te blijven voor werken die hij zou hebben uitgevoerd (Brussel 20 oktober 2015, TBO 2016, 63-64). Op de aannemer rust immers de bewijslast voor de werken die hij voor de opdrachtgever heeft uitgevoerd.
Het arrest van het Hof van Cassatie van 21 januari 2016 bevestigt dat de aannemer die betaling vordert voor beweerde overeengekomen werken moet bewijzen dat hij de werken daadwerkelijk heeft uitgevoerd (Cass. 21 januari 2016, AR C.14.0470.N, www.cass.be).
Dit betekent dat niet alleen het bestaan van een (onder)aannemingsovereenkomst maar ook de uitvoering ervan moet worden bewezen. De aannemer of onderaannemer moet bijgevolg aantonen dat hij de overeengekomen werken daadwerkelijk heeft uitgevoerd. Dergelijk bewijs kan onder meer worden geleverd door het voorleggen van werfverslagen of een proces-verbaal van oplevering. Indien deze documenten niet voorhanden zijn, is er een risico dat de rechtbank oordeelt dat het bewijs niet wordt geleverd van de uitvoering van de werken waarvoor vergoeding wordt gevorderd en dat de (onder)aannemer bijgevolg geen betaling bekomt.
Voor meer informatie omtrent dit onderwerp kan u Nel Van Daele en Maarten Somers (auteurs) contacteren.